Komar

komar

Komary dają się silnie we znaki, zwłaszcza w okresie od maja do października. Należą do owadów najbardziej dokuczliwych, których bolesne ukąszenia wywołują swędzenie, bąble, a nawet – u osób bardziej wrażliwych – podwyższenie temperatury ciała. Rozdrapanie zadanej przez nie ranki może spowodować zakażenie.

Komary należą do rzędu muchówek, podrzędu długoczułkich i rodziny owadów komarowych, która liczy 2700 gatunków, z czego w Europie występuje kilkadziesiąt. Komary mają delikatne, smukłe ciało o niewielkich rozmiarach: od 4 do 8 mm, długie nogi i wąskie, pokryte łuseczkami skrzydła.

Samce odżywiają się wyłącznie nektarem i wodą. Mają krótkie kłujki przystosowane do ssania. Samice, przeważającej części gatunków, są krwiopijne i wyposażone w dobrze wykształcone, sterczące do przodu narządy gębowe typu kłująco-ssącego. U wielu gatunków dopiero pierwsze pobranie krwi, choćby tylko jednorazowe, umożliwia samicom produkcję jaj, przy czym ilość pobranej krwi przewyższa często dwu- i trzykrotnie wagę owada. Dorosłe owady żyją na lądzie, natomiast ich larwy w wodzie lub w pobliżu zbiorników wodnych. Jedne gatunki są aktywne w ciągu dnia, inne nocą, wieczorem lub wczesnym rankiem.

Samica składa około 100 jaj na powierzchni wody lub w jej bezpośrednim sąsiedztwie. Bardzo ruchliwe larwy i poczwarki rozwijają się w wodzie. Odżywiają się drobnymi cząstkami organicznymi i planktonem.

Owady te można spotkać wszędzie – od tundry po tropikalne lasy. Często też roznoszą zarazki groźnych dla ludzi i zwierząt chorób.